Affinity


 
IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Where butterflies never die ☀

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Kevan
Administrator
avatar

Aantal berichten : 296
Registratiedatum : 31-03-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een doos.

Passport
Element: Water
Ras: Halfelf
Partner: Let's see how far we come ♥

BerichtOnderwerp: Where butterflies never die ☀   di apr 10, 2012 12:55 am

Het begon al te schemeren, normaliter was dat een teken voor de meesten om naar de dichtstbijzijnde stad te gaan; daar was je veilig in de nacht. Echter ging deze jongen juist verder weg van de stad. Het schemerde pas, hij zou heus wel op tijd terug zijn; voordat die enge beesten kwamen. Bovendien had hij nog geen enkele drakenridder op wacht zien staan, laat staan de hoofddrakenridder. Ook was het zo dat niemand hem tegen had gehouden en hij was ook vrij om te gaan en staan waar hij wilde. En dat betekende dus niet in Salazar op het moment. Hij werd die stad nu wel beu. De Academy? Was hij ook niet tevreden mee. Hij zat al in het derde jaar en er waren nog niet eens maatregelen genomen om hem in die arena te gooien met wat draakjes. Wat als ze hem geen gingen geven omdat hij kleurenblind was? Ze hem uiteindelijk toch minderwaardig vonden? Dan zou alles voor niets zijn geweest… Die drie, of twee, jaar van hard werken; voor niets.
Misschien maakte hij zich er iets te druk over, maar het was wel zo dat zijn ouders hem altijd achter hadden gesteld in vergelijking met zijn zusje. Zij werd altijd geprezen voor haar prachtige werken, hij niet. Hij kreeg helemaal niets. Ja, een aai over zijn bol voor het harde werk en de moeite die erachter school. Zij kreeg veel meer, zoveel complimentjes… Complimentjes die hij ook wilde horen, op hem gericht. Hij zou waarschijnlijk wel voor altijd jaloers blijven op haar wat dat betreft, want kleurenblindheid kon niet verholpen worden. Hij zat ermee opgescheept en soms dacht men zelfs dat hij geheel blind was. Het was een grootse hindering, maar ergens was het ook fijn… Zo raakte hij niet snel afgeleid door mooie kleurtjes, wat zijn zusje soms wel scheen te hebben, maar zij was ook altijd een apart geval geweest.
Een ietwat harde windvlaag trok hem uit zijn gedachtes. Hij was weer eens afgedwaald. Zijn blik gleed naar boven, keek naar de roodoranje lucht en de wolken die niet meer zo wit waren omdat de zon speelde met hun kleur. Hij liet zijn blik weer afdwalen naar onder, focuste zich op de geluiden. Water… Er was hier water en veel ook. Het was onmogelijk dat hij in het westen was belandt, bovendien zou hij dan een groot probleem hebben want dan zou hij morgen nooit meer op tijd zijn voor de training bij de Academy. Hij was ergens anders. Pas toen hij zich realiseerde dat in de verte de vlakte ineens stopte realiseerde hij zich waar hij was: de klif.
Langzaam liep hij naar de rand toe, maar bleef toch uiteindelijk stilstaan een meter ervan verwijderd. De jongen beet op zijn onderlip, wilde wel verder maar durfde het ergens niet. Die verhalen over hoe mensen en elven aan hun einde kwamen als ze van die rand afsprongen spookten rond in zijn hoofd en waren alles behalve prettig. Wat als hij per ongelijk struikelde en hetzelfde lot tegemoet ging? Nee, dat wilde hij niet. Dat zou nog te vroeg zijn; toch? Hij had nog zoveel te doen in zijn leven, zoals het bewijzen dat hij gelijk stond aan de rest van heel Affinity ondanks zijn kleurenblindheid. Daarvoor zou hij alles uit de kast halen om hier te blijven, echt alles.

O P E N

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://affinity.actieforum.com
Alysia

avatar

Aantal berichten : 93
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : In a fairytail.

Passport
Element: Element-loos
Ras: Mens
Partner: You think the only people who are people, Are the people who look and think like you

BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   di apr 10, 2012 6:32 am

Met haar handen op haar rug huppelde ze door het iets wat hoge gras. De kleine sprietjes kietelde tegen haar knieën aan. Het begon al zo langzamerhand donkerder te worden, maar voor haar was de dag nog lang niet afgelopen. Nee nu begon alles pas. Net als in sprookjes. Het prinsesje loopt recht in de duisternis af en word gevangen genomen door de o zo gemene slechterik. Waarna er een prachtige prins haar uit de handen van de slechterik komt redden. Ze zag het al helemaal voor haar. Ze haalde haar handen van haar rug, streek haar jurkje recht en legde haar haren netjes op haar borst.
Ze was hier nog niet zo lang, vond het heerlijk om buiten rond te kijken en nieuwe dingen te ontdekken, daar hield ze van. Want van nieuwe dingen ontdekken leerde je meestal ook nieuwe mensen ontdekken. En vrienden maken vond ze geweldig! Zolang ze haar maar niet voor gek uitmaakte wat meerdere malen al gebeurd was. Maar ze kwam er altijd wel over. Want ze vergaf mensen altijd erg snel. Ze probeert altijd het beste in mensen te zien, hoewel dat vaak wel erg moeilijk is. Zeker wanneer ze jou eerst uitmaken voor alles behalve normaal. Met een kleine grijns op haar gezicht haalde ze vlug ene plukje haar uit haar gezicht en keek wat verder weg. Een grote boom belemmerde het uitzicht, met een huppelende pas liep ze voorbij de grote boom en leunde er tegen aan. De hemel was rood oranje gekleurd. Een prachtig gezicht. Beide mondhoeken schoten omhoog. Al snel werd haar aandacht getrokken door iets wat bewoog in de verte. Weer met een huppelende pas liep ze ernaar toe. Al snel werd het duidelijk dat het om een persoon ging. Wanneer ze iets van hem af was stopte ze. Wie was hij? Hoorde hij niet gewoon terug te gaan naar de stad. Het werd ieder moment donker, en dan zullen de mysterieuze wezens tevoorschijn komen. Ze kneep een oog half dicht en bleef hem al observerend aankijken.
Iemand moest de eerste stap zetten. Ze ging naast hem staan, draaide zich vervolgens een kwartslag om naar hem en keek hem nogmaals observerend aan. ‘Hallo.’ Begon ze. Haar hoofd iets schuin. Zodat het kroontje op haar hoofd er net niet af viel. Ze zakte vervolgens op haar knieën en draaide zich om naar de klif liet zich op haar buik vallen en keek iets over de rand naar beneden. ‘Je zou hier maar naar beneden vallen.’ Zei ze terwijl ze naar beneden wees. Ze draaide zich iets om zodat ze zijn gezicht kon zien. Ze had meerderen verhalen gehoord over de plek hier. Er zouden vele ter pletter vallen. Stel dat zij er in zou vallen. Zal er dan iemand zijn om haar te komen redden. Zou het blondharige jongetje achter haar dapper genoeg zijn om haar te kunnen redden? Vast niet. Ofja, ze moest niet zo snel oordelen. Vlug stond ze weer op en veegde met haar handen wat gras van haar jurkje af en ging vervolgens weer recht op staan. Zoals het hoort. Het is namelijk niet netjes om voorovergebogen voor iemand te gaan staan. Dat zou namelijk een slechte indruk geven op de persoon tegenover haar. Dus recht op en netjes glimlachen.

_________________

memories take us back dreams take us forward
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kevan
Administrator
avatar

Aantal berichten : 296
Registratiedatum : 31-03-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een doos.

Passport
Element: Water
Ras: Halfelf
Partner: Let's see how far we come ♥

BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   di apr 10, 2012 9:14 am

Zou hij het overleven als hij van de klif afsprong? Het was waar dat hij vrij veel met water kon, zoveel om zichzelf te redden van een val als deze? Hij wist het eigenlijk niet zo goed en was er nieuwsgierig naar. Echter was het minpuntje wel zo dat hij het zou moeten bekopen met zijn leven als het antwoord nee was en dat had hij liever niet want hij was nog niet klaar hier. Waarschijnlijk zou hij tot die tijd maar moeten wachten, of hopen dat iemand anders het wel overleefde en dat van stad tot stad ging, maar natuurlijk zou het als eerste aankomen bij Salazar – het nieuws – dus daar hoefde hij zich geen zorgen over te maken. Wellicht zouden dan veel waaghalzen het ook gaan proberen en werd het meer een spelletje dan dat het mensen en elven nog af schrok, want zo ging het meestal.
Dan waren draken nog het grootste voorbeeld wat dat betreft. Voorheen waren mensen en elven altijd als de dood geweest voor de wezens, maar dezer dagen mocht je jezelf gelukkig geprezen noemen als je er eentje had. Als je naar de Academy mocht, de enige plek waar je zo’n mythisch wezen kon krijgen. Waar kwam ze eigenlijk vandaan, de draken? Ja, natuurlijk uit het wild, maar de draken bij de Academy – de nieuwere – waren altijd pas een jaar oud. Dit hield in dat ze ze vast al hadden toen ze nog eieren waren… Een fokkerij misschien? Het moest haast wel, waar wilden ze het anders vandaan halen? Een moederinstinct was erg sterk en een moederdraak zou dus alles doen om haar eieren te beschermen. Ook was het voor draken niet zo heel erg moeilijk om iemand te doden, geef nou toe; een drie meter hoog beest tegenover een nietig elfje of mensje. Piece of cake, was dat voor die draak.
De blik van de ander brandde gewoon, zorgde ervoor dat hij niet meer nadacht over dat hele klif gebeuren en die draken; maar aan die persoon. Wie was het? Wie keek er naar hem? Hij kon er niet tegen, voelde zich bekeken, maar zich omdraaien zou een teken van zwakte zijn. Of ja, in zijn ogen. Natuurlijk was hij nieuwsgierig naar het uiterlijk van de ander, maar als hij zich omdraaide liet hij zien dat hij interesse toonde; dat hij ergens bang moest zijn omdat hij wist hoe zijn blik er momenteel uitzag. Wat als het toch al een schaduw wezen zou zijn? Je wist maar nooit, misschien was het helemaal geen persoon, maar gewoon een van die afschrikwekkende beesten.
O, het was wel een persoon. Meisje. Groter… Dan… Hem… Ah, kom op! Moest het er nou ingewreven worden dat hij misschien een beetje aan de kleine kant was? Het kwam wel vaker voor dat meisjes groter dan hem waren, maar iedere keer kwam het even hard aan en werd zijn ego weer een beetje vertrapt. Het was gewoon flauw en oneerlijk. Ook zorgde het ervoor dat hij eigenlijk helemaal geen zin meer had in de aanwezigheid van het meisje, haalde al zijn energie weg. Waarom moesten zijn tekortkomingen nou altijd geaccentueerd worden door de situaties?
Alsof hij daar nog niet over na had gedacht, hij begon zichzelf zelfs als filosoof te zien wat dat betreft! Dacht ze dat hij dom was of zo. Hij keek zijdelings naar haar, kon het niet helpen dat hij haar gewoon vast wilde pakken. Waar dacht ze dat mee bezig was! ‘W-Wacht!’ kwam er hees uit zijn keel, wilde haar tegenhouden. Plande ze er nou werkelijk op om van die klif af te kruipen. Kruipen nog wel. Ze bleef echter wijzen. O, natuurlijk; hij zette zichzelf weer voor schut. Verman jezelf, Kevan. Hij herstelde zichzelf, liet het kind voor wat het was. Nu was hij niet alleen kleiner… Nee, hij was ook nog eens dommer.
Het duurde echter niet lang of ze stond weer op en keek hem met een grote glimlach aan. Zijn mondhoeken krulden een beetje omhoog tot grimas; meer niet. Haar glimlach was vaag en maakte hem bang. Wat was er in godsnaam mis met dat kind? Eerst eventjes bijna van een klif afvallen en dan zo overdreven naar hem glimlachen. ‘Je valt er waarschijnlijk eerder af als je er zo dichtblij blijft,’ merkte hij op. Hij dacht eventjes na, stiltes zouden nu als ongemakkelijk beschouwd worden. Vooral als ze zo naar hem bleef kijken. ‘Wat doe jij eigenlijk nog hier? Het zal niet lang duren of het is donker en dan is het verboden om nog buiten de steden rond de dwalen.’ Wacht eens even… Deed hij nu niet precies hetzelfde als haar? O god, slim bezig jongen! ‘I-Ik was namelijk net van plan om weer terug te gaan, het is dat jij me afleidde waardoor ik hier nog sta.’ Goed zo, geef een onschuldig iemand maar weer de schuld. Hij was ook zo’n genie als het op sociale vaardigheden aankwam.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://affinity.actieforum.com
Alysia

avatar

Aantal berichten : 93
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : In a fairytail.

Passport
Element: Element-loos
Ras: Mens
Partner: You think the only people who are people, Are the people who look and think like you

BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   wo apr 11, 2012 7:22 am

Ze zag alles altijd al door een roze bril. Iets wat gewoon in haar zat. Het was vroeg al begonnen. Haar moeder had een sprookjesboek waar ze helemaal bezonken van was. Ze vond dat ene boek helemaal geweldig. Wou op het hoofdpersonage van het boek lijken. Een sierlijke prachtige vrouw die altijd goed uit haar woorden kon komen, en nooit ruzie met iemand had. Ja zo wou zij ook graag zijn. Op haar lijken was voor haar gewoon een soort van competitie. Haar blauwe jurk, gebaseerd op de jurk uit het verhaal. Ook een blauw met gele jurk. Het verhaal ging overigens over een meisje, liep weg bij haar moeder kwam terecht bij 7 dwergen en woonde daar voor een tijdje totdat ze werd begiftigd met en giftige appel, die ze gekregen had van een oud vrouwtje. Bij een hap viel ze neer. De dwergen dachten dat ze dood was, maar een kus van haar prins liet haar waken uit de dood. Dat wou zij ook. Een prins die haar wakker kust. misschien wel uit haar sprookjes wereld. Hoewel dat bijna onmogelijk lijkt, want ze heeft ermee leren leven. Met iets als dit.
Misschien had het feit dat haar ouders ,haar de laatste tijd dat ze bij hen was haar anders behandeld hadden dan dat ze gewend was, ook een klein bijdragen gedaan aan al dat wat om haar heen gebeurde. Vele vonden het vreemd, hadden het gevoel alsof ze er eigenlijk niet was, alsof ze niets meekreeg van dit alles. Maar niets van dit was waar. Ze kreeg dingen mee, wist hoe het er allemaal in het echt aan toe ging. Wist hoe de draken eruit zagen, en hoe mensen dood gingen. Dat prinsen op witte paarden niet bestonden en dat 7 dwergen ook niet bestonden. Alhoewel, de jonge voor haar redelijk op een dwerg leek. Het scheelde niet veel, maar hij was en bleef kleiner dan dat zij was. En ze vond zichzelf al klein met haar 1.68. Maar zo af en toe kon ze ook enorm erg genieten van het feit dat ze klein was. Andere elfen keken vaak tegen haar op. Maakten haar wijs dat ze geen elf kon zijn, ze was te groot. Maar goed ze wist donders goed dat ze een elf was. Haar moeder zal nooit vreemd gaan, dus ze kon ook geen half elf zijn. Het was alleen jammer dat ze niet kon toveren. Hoe hard ze haar best ook deed, het lukte haar gewoon niet. Alsof ze er geen aanleg voor had. Het was niet zo dat ze het echt jammer vond, maar eerder zonde dat ze het niet kon. anders kon ze het gebruiken voor allemaal handige dingetjes. Zoals het plukken van een appel die te hoog in een boom hangt. Verse appels zijn namelijk veel lekkerder sappiger en zoeter dan een appel die je zo kan kopen. En appels horen nou eenmaal lekker en zoet ze zijn.
Snel verdween de glimlach van haar gezicht. Na de opmerking die hij maakte draaide ze zich een om naar de klif, merkte op dat ze inderdaad best wel dicht bij de rand stond. Misschien was het handiger wanneer ze een paar stappen naar achteren zou zetten. Want iemand als hem kon haar niet helpen. Hij was immers een dwerg. De eerste die ze ontmoet had hier. Misschien zaten ze op dezelfde school! Had ze tenminste iemand waarmee ze kon praten. En samen huiswerk maken en samen na school dingen doen en daarna wou hij haar vriend niet meer zijn. Ze moest ophouden met conclusies trekken en even serieus gaan lopen doen. Anders maakte ze helemaal geen vrienden meer en was ze forever alone. Met een halve grijns op haar gezicht bleef ze staren naar de klif. Nar zijn opmerking draaide ze zich met een ruk op en keek hem iet wat verontwaardigt aan. Vroeg hij nou echt wat ze hier kwam doen. Volgens mij was ze hier niet de enigste. Wat had die vraag nou weer voor een nut. Ze sloeg haar armen over elkaar heen en trok een wenkbrauw op wanneer hij een excuus probeerde te zoeken voor het feit dat hij hier ook was. Maar natuurlijk het was allemaal weer haar schuld. Door haar bleef hij hier nu staan en liep hij niet weg. Hij had ook weg kunnen lopen als hij echt weg wou gaan. Stel nou dat hij per ongeluk over een steentje was gestruikeld en zij was er niet. Wie zou er dan zijn om hem te komen redden. Ze zag namelijk nog geen draken ridder of wat die hem anders had kunnen helpen. 'Eigenlijk kwam ik hier..' Jaah, wat kwam ze doen. Ze kan nu wel zeggen dat ze kwam zoeken voor een stel pratende en zingende eekhoorns zoals knabbel en babbel. Maar dan zette ze zichzelf alleen nog maar meer voor schut. 'Ik wou net weggaan. Alleen was eh..' Ja, wat was ze vergeten. Ze moest wat verzinnen. Ze draaide zich een aantal keren om om te kijken of er iets lag wat ze had kunnen vergeten. 'Ik kwam mijn ring halen, maar ik kan hem nergens meer vinden.' Besloot ze er maar van te maken. Dan konden ze nog zo lang zoeken maar er lag hier geen ring. Ze bond haar handen weer op haar rug, probeerde een van de ringen van haar vingers te wurmen en gooide die ver achter haar rug weg. Zodat als ze gingen zoeken er wel degelijk een ring hoorde te liggen.

_________________

memories take us back dreams take us forward
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kevan
Administrator
avatar

Aantal berichten : 296
Registratiedatum : 31-03-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een doos.

Passport
Element: Water
Ras: Halfelf
Partner: Let's see how far we come ♥

BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   do apr 12, 2012 4:49 am

Hij mocht dan wel voor de helft het gen hebben van een echt mens, of ja… Eigenlijk klopte dat niet geheel. Het lag er maar aan en het was duidelijk dat de meeste allelen van zijn moeder nou eenmaal dominant waren en die van zijn vader recessief. Leuke biologische praat allemaal, maar hij had enkel de kleine vraag of hij misschien wat menselijk zou mogen zijn. Daarmee bedoelde hij natuurlijk groter, zijn lengte zat hem altijd al dwars. Niet zijn hele leven al, maar vanaf het moment dat hij ontdekte dat er zoveel anderen waren die groter dan hem waren. Zelfs sommige volbloed elven waren nog groter dan hem! Dat verzon je toch niet meer, dat was gewoon te zielig voor woorden.
Daarbij zag hij ook nog niet eens optimaal. Van wie hij het precies had geërfd… Erfde je zo’n dingen eigenlijk wel? Of waren ze er gewoon ineens, bepaalde afwijkingen. Want er waren zo ook mensen die echt helemaal blind waren, terwijl zijn of haar ouders wel allebei goed konden zien. Zo kon zijn zusje ook gewoon alles zien, de kleuren die hij nooit zou zien. Het was wel zo dat hij niet wist wat hij miste en dat viel dan ook nog wel mee. Wat je nooit had geproefd kon je ook niet missen en toch zat hij ermee. Het leek altijd alsof hij achter werd gesteld door die kleine tekortkoming, immers werd er nooit omgekeken naar zijn kunstwerkjes op papier. Als kleuter was het nog leuk en aardig geweest, maar naarmate hij ouder werd zagen zijn ouders hem als een gek. Of als een of ander dom kind dat werkelijk dacht dat gras paars was: terwijl hij tot de dag van vandaag niet eens was wat die term precies inhield. Hij kende al de kleurtermen, maar kon zich er niets bij voorstellen. Helemaal niets. Hij kende enkel wit en zwart. O en ook een paar grijstinten natuurlijk.
Aha, ze wist dus helemaal niet waarom ze hier was. Dat had hij nu wel door: anders had ze vrijwel gelijk een antwoord geweten. Nu kwam ze echter niet verder dan het beginnetje dat zelfs hij nog kon maken. Waarom hij hier was gekomen? Waarschijnlijk gewoon omdat het een plek was waar hij zich prettig voelde. Het was niet perse zo dat alles extreem droog was in het noorden, het was het eerder het zuiden waar het kurkdroog was, maar hij miste het water toch. Het was zijn element en hij voelde zich gewoon wat beter in de buurt van. De fijne zeelucht die zijn reukzintuig altijd weer wist te prikkelen was wel een van de fijnste dingen aan deze plek, vandaar dat hij er wel regelmatig kwam. Had hij heimwee? Misschien een beetje, dat kon hij niet meer ontkennen na dat ene kleine feitje over de zeelucht.
Hij fronste, geloofde haar niet. Haar ring was kwijt? ‘Ben je hem gisteren verloren? Dan is de kans wel nog klein dat je hem zult vinden.’ Super klein, waarschijnlijk zal hij allang weggewaaid zijn of zo. En je wist maar nooit wat die schaduw draken zoal deden. Hij had er overigens nog nooit eentje gezien, had enkel verhalen over ze gehoord. Waarschijnlijk zou hij er ook pas echt eentje te zien krijgen wanneer hij echt een drakenridder was en dus niet eerder. Zwijgend dacht hij een paar tellen na, kon het niet helpen dat hij ergens toch wel nieuwsgierig was naar die ring. ‘Ik help je wel zoeken, als je het niet erg vindt; maar als het te laat wordt ga ik toch echt gewoon terug naar Salazar, hoor.’ Gewoon rustig doen. Hij mocht dan kleiner zijn, dat betekende niet dat hij gelijk ook kinderachtiger en irritanter hoefde te doen. ‘Kan je je misschien nog herinneren waar je hem precies kwijt bent geraakt? Of weet je enkel dat het ergens hier moet zijn?’ Ja, je weet maar nooit. Dadelijk ging hij de hele verkeerde richting op! Dat zou ook weer zo beschamend zijn.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://affinity.actieforum.com
Alysia

avatar

Aantal berichten : 93
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : In a fairytail.

Passport
Element: Element-loos
Ras: Mens
Partner: You think the only people who are people, Are the people who look and think like you

BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   za apr 14, 2012 5:21 am

Wat was nou precies wijsheid. Wat hield het in? Was het misschien wijsheid om verder te blijven liegen over het feit dat ze haar ring kwijt wat geraakt? Of moest ze gewoon de waarheid vertellen. Maar een klein leugentje is toch niet zo heel erg. Dat kan iedereen overkomen, bewust of onbewust. Iedereen liegt er eens een keer. Al zeggen ze van niet. Dan doen ze het onbewust. Of misschien was ze wel niet helemaal aan het liegen. Ze was haar ring nu overigens echt ‘kwijt’ want hij zat niet meer om haar vinger waar hij wel hoorde. Dus ze besloot het om het geen liegen te noemen, maar iets kwijt te raken zonder door te hebben waarom en hoe hij kwijt is geraakt. Misschien had de jongen het niet eens door dat ze aan het liegen was, waarom maakte ze überhaupt zo’n probleem van het feit dat zij wist dat ze loog. Hij wist het niet eens. En dat ging ze ook houden ook. Want het ging helemaal niemand aan wat ze dacht en of zei. Ofja misschien een aantal mensen dan. Maar hem niet. Ze kende hem niet eens. Wist niets van hem af. Geen naam, leeftijd, school, plaats waar hij woonde. Of wat je ook maar kon bedenken. Nee dat wist ze allemaal nog niet. Nog niet. Maar daar kwam ze vanzelf wel achter. Wanneer ze iemand beter leerde kennen kwam ze ook achter goede eigenschappen en slechte eigenschappen.
Ze keek de jonge aan. Achja totdat ze zijn naam nog niet wist bleef hij voor haar dwerg. Want zo groot was hij niet. Voorzichtig kwam er weer een glimlach op haar gezicht. ‘Ik was hier g- eh.’ Ze dacht na, weer een leugen. Vreselijk. Maar ze moest wat verzinnen. ‘Gisteravond was ik hier nog, hier achter.’ Ze draaide zich om en ging met haar hand over her gras heen, om te laten zien dat ze daar voor het laatst geweest was. Vervolgens zakte ze door haar knieën. ‘De ring zelf is goud kleurig, maar er zit een blauwe steen op, een soort van diamant maar dan weer niet echt. Maar de kleur blauw varieert ook weer in de kleur groen. Ligt er maar net aan hoe het ligt eigenlijk op de steen zelf valt.’ Ze keek naar de grond, naar de ring die daar lag zonder de jongen ook maar weer aan te kijken. Met haar hand ging ze door het gras, raapte de ring op en kneep haar vuist dicht. Zo, die was gevonden, nu alleen nog de jongen aan het werk zetten. Het werd steeds donkerder. En er was nog steeds niemand komen opdagen om hun weg te sturen.
Ze had nog nooit een schaduw draak gezien, niet eens een foto. Haar ouders vonden dat ze dat soort dingen pas mocht zien als ze 18+ was. Wat nog wel een tijdje duurde. Maar ze moest eerlijk tegen zichzelf zijn. Ze wou graag een schaduw draak zien. Als het even kon zou ze zo wegsluipen ’s avonds om vervolgens de draken te gaan observeren. But guess what, dat zal de school vast niet leuk vinden. Het feit dat zij wegsluipt en op zoek gaat naar het aller gevaarlijkste wezen dat er bestaat. Nee het zal niet verstandig zijn, en dus zal ze het ook maar niet doen. Want zo meteen zijn ze echt zo gevaarlijk als iedereen zegt. En dan is ze nog niet jarig. Noway. Ze zullen dan op haar begrafenis zeggen dat het haar eigenschuld was, en dat ze dom was. Dat moest ze niet hebben, als ze dan een begrafenis zou krijgen dan liever eentje met vrolijke muziek. Een koele wind liet haar opschrikken uit haar gedachten. Kleine bultjes begonnen te vormen op haar arm. Rustig wreef ze eroverheen. Kippenvel. Brr.

-Sorry dat hij laat is. :/

_________________

memories take us back dreams take us forward
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kevan
Administrator
avatar

Aantal berichten : 296
Registratiedatum : 31-03-12
Leeftijd : 22
Woonplaats : In een doos.

Passport
Element: Water
Ras: Halfelf
Partner: Let's see how far we come ♥

BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   za apr 14, 2012 10:11 am

Stiekem zou hij allang weer richting Salazar moeten gaan, het was namelijk niet zo dat iemand hem zou gaan zoeken om hem terug te sturen. Wat dat betreft maakte het drakenridders niet echt veel uit: was je al eerder weg gegaan uit een stad en kwam je niet op tijd terug, dan was het jouw probleem. Zo vielen er dus ook onschuldige mensen slachtoffer aan schaduw draken. Arme kooplieden die van stad tot stad reisden, hoewel ze er wel rekening mee zouden moeten houden: de afstanden. Soms ging het waarschijnlijk niet en eigenlijk was je gewoon verdoemd als je ergens anders, dan in een stad of een tempel, moest overnachten. Kon je eigenlijk wel overnachten in een tempel? De verhalen erover waren altijd vaag, waarschijnlijk omdat hij nog nooit iemand had ontmoeten die er echt zelf was geweest. Alleen maar wat leuke verhaaltjes van anderen.
Hij had zich altijd al afgevraagd hoe het nou precies zat met die bewakers. Op de Academy waren er ook wel boeken van, maar veel informatie was er nou ook weer niet echt. De grootste vraag bleef nog altijd: wat was er nou zo speciaal aan die tempels? Hij geloofde heus wel dat die draken belangrijk waren en zo, maar dat ze hun hele leven verspilden aan het bewaken van een of andere tempel snapte hij niet. Ze konden zoveel meer doen. Het moest wel zo zijn dat er iets belangrijks was aan die gebouwen, anders zouden ze vast ook niet meer bewaakt worden. Echter werd nooit verteld wat dat speciale nou precies was.
Hij fronste zijn wenkbrauwen, waarna hij zijn schouders ophaalde en een zucht slaakte. ‘Ik zal je wel eventjes helpen zoeken,’ mompelde hij zachtjes, ‘Maar we – ik bedoel ik moet dadelijk echt terug naar Salazar en stiekem denk ik dat jij dat ook beter kunt doen.’ Hij zakte door zijn knieën, volgde haar voorbeeld en begon een beetje vaag te zoeken. O, een omschrijving; dat zou vast helpen bij het – Kleuren… Ze gebruikte… Kleuren. Ietwat gefrustreerd klemde de jongen zijn kaken op elkaar, kon het niet helpen dat hij zich eraan irriteerde en dat hij ergens ook wilde huilen. Alsof hij een ring kon vinden met een omschrijving die enkel bestond uit kleuren. Hij was en bleef kleurenblind en er was dus geen manier mogelijk waarop hij hem op die manier kon vinden.
Natuurlijk wist hij hoe een ring eruit moest zien en met die kennis deed hij het ook maar, want die omschrijving van dat kind was toch waardeloos. Echter zou hij niet doodleuk gaan zeggen dat hij geen kleuren kon zien, nooit zou hij het zeggen. Waarschijnlijk zou ze hem dan als nog waardelozer zien dan ze al deed. Deed ze dat eigenlijk wel? Vast wel, hij was kleiner dan haar en daar begon het altijd mee. Het eeuwige lengte verschil ook altijd.
Een koude windvlaag zorgde ervoor dat hij opkeek. Een koude rilling kroop langzaam over zijn rug, zorgde ervoor dat hij zachtjes moest huiveren. Hij kwam overeind, stond op en klopte het vuil een beetje van zijn broek en shirt af. ‘Het is al laat… Het spijt me, maar ik denk echt dat ik maar ga, misschien kunnen we morgen verdergaan met zoeken?’ Alsof ze elkaar ooit weer tegen zouden komen. Hij stak zijn hand naar haar uit. ‘Kom hier, ik help je wel eventjes.’ Hij dacht eventjes na, hoe heette ze eigenlijk? Hij had werkelijk geen idee en het was weer die nieuwsgierigheid die ervoor zorgde dat hij het maar wat graag wilde weten. ‘Misschien een beetje spontaan, maar wat is je naam eigenlijk?’ Hij zou de zijne pas vertellen als zij de hare had verteld en ze leek hem eigenlijk wel het type dat het gewoon zou zeggen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://affinity.actieforum.com
Alysia

avatar

Aantal berichten : 93
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : In a fairytail.

Passport
Element: Element-loos
Ras: Mens
Partner: You think the only people who are people, Are the people who look and think like you

BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   di apr 17, 2012 9:15 am

Een element beheersen is een van de dingen in haar familie die echt hoort. Wanneer je dit niet kunt hoor je er als het ware niet bij. Dan ben je ‘anders’ zoals zij het zouden zeggen. Je was dan geen elf volgens hen, haar ouders dachten daar een beetje anders over, maar loog vaak tegen familie dat Alysia wel een element beheerste maar dit nooit wou laten zien omdat ze te verlegen was. Hoewel dat totaal niet bij haar persoonlijkheid past. Verlegenheid. Ze is juist het tegenovergestelde. Spontaan en vrolijk. Maar goed. Haar familie kende haar blijkbaar niet goed genoeg, en geloofde dus dat ze verlezen was. Weer een leugen. Maar goed, misschien kwam dat element nog wel, misschien moest ze het opwekken als een soort geluk lamp. Die moet je namelijk ook eerst op poetsen voordat er een geest of iets anders uit komt zweven. Misschien werkt dat dus wel hetzelfde als met een element beheersen. Dus het kwam allemaal nog wel. Daarbij was ze pas 15 jaar, en had dus nog ruim 70 jaar de tijd om dat te ontplooien. Misschien wel langer. Misschien werd ze wel 101. Al wel, dorenroosje sliep voor wel 100 jaar. Althans, dat dachten ze, want haar vloek werd verbroken nadat een prachtige prins haar een kus had gegeven waarna zij ontwaakte uit haar slaap.
De vogels trokken zich terug naar de bomen, of in ieder geval naar een dicht begroeider gebied. Wouden niet gezien worden. Misschien kwam er dan toch eindelijk eens een paar schaduw draken aanzetten. En kon ze hun dan eindelijk zien. Maar nee, het was enkel de nacht die ervoor zorgde dat de vogels weg gingen. Vreemd, dat veel wezend bang waren voor het donker. Juist omdat iedereen bang is voor het donker valt er weinig bang voor te zijn. Maar goed, kinderen worden dan ook expres bang gemaakt voor het donker. Met monsters onder het bed en een geest in de kast.
Ze draaide zich om wanneer ze Dwerg hoorde spreken. Keek hem aan en zag hoe hij haar zijn hand uitstak om haar vervolgens op te tillen. Ze kan heus wel zelf opstaan. Dit was waarschijnlijk puur een teken van genegenheid. Om te laten zien dat hij vriendelijk ingesteld is. Of misschien moest hij iets van haar. En deed alleen daarom zo lief tegen haar. Met een twijfelend gezicht sloeg ze haar hand in de zijne en trok zichzelf een beetje op. Ook zij klopte nu het vuil van haar handen en haar knieën af. Het zwart zand vermengt met de groene gras sprietjes vielen op de grond. Ze opende haar gebalde hand voor hem en glimlachte wat schaapachtig. ‘Ik heb de ring gevonden.’ Ze glimlachte wat vaagjes. Nu maakte het niet uit of het een leugen was of niet. Want de ring was weer waar hij hoorde te zijn. Bij haar. ‘Zie je, goud blauw, groen.’ Ze grinnikte zachtjes en liet de ring over haar vinger glijden. Zo die zat er weer aan vast. ‘Mijn naam.’ Zei ze iets wat twijfelend. Alsof hij haar vroeg om een begiftigde appel te gaan eten. Dan wou ze zijn naam ook weten. En niet alleen omdat hij haar naam had gegeven. Maar dan kon ze hem anders noemen dan de hele tijd Dwerg. Nouja, eigenlijk had ze hem nog nooit hardop dwerg genoemd. Alleen nog maar in haar gedachten. Ze haalde haar schouders op. ‘Spontaan is het zeker niet. Eh, nouja misschien voor jou. Maar voor mij niet. Mijn naam is Alysia. Noem me maar zoals je wilt. ‘k Reageer op bijna alles.’ Ze knikte. Want ja het werd al aardig donker. Ze begon vast de wandeling in start te zetten. Op richting huis. ‘En, wat is jouw naam?’ zei ze terwijl ze naar haar schoenen keek.

_________________

memories take us back dreams take us forward
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Where butterflies never die ☀   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Where butterflies never die ☀
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Affinity :: Affinity :: Noord :: Klif-
Ga naar: