Affinity


 
IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 x Oblivion

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Michaela

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 20
Woonplaats : De linker regenboog, aanbellen bij de derde bel.

Passport
Element: Lucht
Ras: Halfelf
Partner: When you scream, it doesn't make a sound x

BerichtOnderwerp: x Oblivion   di apr 10, 2012 6:26 am

Er speelde wat wind met haar witte haren, haalde ze door de war. Ze reikte met een hand naar haar gezicht, wreef de haren die voor haar ogen waren gaan liggen weer weg. De wind kwam van de overkant, waar een arrogante luchtdraak zijn mening meedeelde. Het beest was het er niet mee eens, dat de jonge halfelf daar al een tijdje zat zonder ook maar een keer op te kijken. Nee, hij was het er niet mee eens. Hij was gezegend met prachtige schubben, en dit arrogante meisje keek er niet eens naar. Ze keek niet op of om, sloeg slechts de bladzijde van haar boek om. Haar benen bungelden naar beneden langs de staldeur, waar ze op was gaan zitten. Haar ogen hield ze op de woorden gefocust, vastbesloten die te begrijpen. Haar gedachten waren ergens terug in de tijd, ver voordat vrouwen drakenridders mochten worden en er vrede was. Voordat Halfelfen geaccepteerd werden; Voor de vrede dus. Het boek behandelde al die onderwerpen in een razend tempo, en met een vreemd soort wilskracht probeerde ze de woorden bij te houden. Het kwam haar te vaak voor dat ze een woord over moest lezen, soms een zin, soms een hele bladzijde. Dat was vervelend; Ze wilde dit zo snel mogelijk achter de rug hebben, maar op dit tempo was ze over een week nog bezig met dit hoofdstuk. Nu is het misschien goed om te weten dat het een boek was formaatje complete bijbel, zo’n beetje ieder detail over de geschiedenis bekend stond erin. Vastbesloten was Michaela, om alles zo snel mogelijk in zich op te nemen. Zo snel mogelijk hier wegkomen.
Achter haar klonken tevreden slaapgeluidjes en soms wat geknor van Sintel. Het draakje – als je anderhalve meter op veer lijkende vacht een draak kon noemen – was een half uur geleden in slaap gevallen, moe van de pogingen om indruk te maken op zijn rijder. Dat was het beest nog nooit echt gelukt, ondanks zijn verwoede pogingen. Twee seizoenen waren ze nu bij elkaar, en er waren pas een paar momenten geweest waarop Michaela had geglimlacht. Soms droomde het dier erover, over die vrolijke blik in haar ogen. Die had hij pas een keer gezien, de andere tijd leek er een soort droef bewustzijn rond haar te hangen. Haar innerlijk paste niet bij haar uiterlijk, vond het draakje. Ze was gebouwd als een halfelf, zou opgewekt moeten zijn, een doorzetter. Een doorzetter was ze wel, maar op haar heel eigen manier. En opgewekt kon je zijn rijder ook bepaald niet noemen. Hij had haar nog nooit een geluid horen maken, niet iets wat vanuit haar keel kwam. Maar kennelijk was dat normaal, want niemand zei er ooit wat over.
Twee pagina’s en drie windvlagen verder keek het meisje eindelijk op, besloot een dodelijke blik naar de luchtdraak te zenden. De draak was ouder dan haar Sintel, had hier dus ook al vanaf het begin gestaan. Ze hadden elkaar nooit gemogen, al was het maar omdat Michaela geen aandacht aan het beest schonk. Ze wist niet eens van wie de draak was, al even min hoe hij heette. Ze wist alleen dat het een draak was met een ernstig geval grootheidswaanzin, en daar ging ze haar tijd en aandacht niet aan verspillen. Ze wisselde nog een vurige blik met het beest uit, keek toen om. Sloeg haar benen over het hek, waardoor ze nu met haar rug naar de luchtdraak zat. Ze had nu precies drie seconden om van het hek naar de grond te komen en weg te duiken voordat de draak begon te blazen; Dit was dan ook exact wat ze deed. Sintel opende zijn blauwe ogen als reactie op de windstoot die zijn slaap verstoorde, siste geïrriteerd. Dit leverde hem een blik op van Michaela waar hij niet echt blij mee was, dus kronkelde hij maar naar haar toe. Ze stak haar hand uit, waarna de slangachtige draak zich om haar arm wikkelde. Langzaam stond het meisje op, terwijl de vuurdraak zich steeds meer om haar lichaam wikkelde. Uiteindelijk zat hij als een soort armband om haar hele arm, ging daarna over haar schouder en legde zijn kopje op haar andere schouder. Een deel van zijn lichaam hing achter haar nek in een boog, omdat het anders niet paste. Dit was een van zijn favoriete manieren om gedragen te worden, en makkelijk was het ook. Michaela kon zelfs schrijven als hij dat deed. Ze keek nog steeds naar de muur van Sintel’s stal, draaide zich uiteindelijk om. De luchtdraak keurde het meisje geen blik meer waardig, dus achtte ze het veilig om de stal uit te gaan. Het boek had ze nog in haar hand, eigenlijk wilde ze vertrekken. Eigenlijk, maar geluiden vanuit de andere kant van de stal weerhielden haar ervan.


|| ALLEEN VOOR DAVE n_n ||

_________________

Will it hurt when it all burns down? Will you fight when it all burns down?
Will you stand when it all burns down? Will you love when it all burns down?
Will it end when it all burns down? Will you just let it all burn down?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dave

avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : ~

Passport
Element: Vuur
Ras: Mens
Partner: xSo I Tore Apart The Roses And The Moon Fell From The Sky

BerichtOnderwerp: Re: x Oblivion   wo apr 11, 2012 5:56 am

Het Luchtelement was duidelijk aanwezig hier, deze plaats waar de winden om je heen gierden, of het nu ochtend was of avond; lente of herfst. Het trok aan zijn haren, liet ze alle verschillende kanten opvallen, maar aan zijn korte haar viel niet al teveel te veranderen. Het enige wat echt om hem heen wapperde was zijn iets te wijde shirt, met felrode mouwen en een witte voorkant. De mouwen waren lang, dus hij had geen vest of extra bescherming aangedaan. Alleen als het echt koud was droeg hij een mantel, maar daar had hij nu niet van kunnen inzien dat het nodig was. Van die officiële kleding die sommige Drakenrijders droegen, die zou hij trouwens ook nooit dragen. Ten eerste omdat hij niet naar de Academy ging en dus onmogelijk een diploma kon krijgen. Ten tweede omdat hij ook helemaal geen draak wilde. Hij was dol op dieren, ja, dat was waar, maar dat hoefde niemand te weten. Plus dat draken altijd aandacht nodig hadden en dat je er op een gegeven moment afhankelijk van werd. Je ging van het dier houden. Het volgde je overal, je raakte gewend aan zijn aanwezigheid. En dat was iets wat Dave niet wilde. Hij wilde niet bij iemand of iets horen, wilde niet dat iemand bij hem hoorde. Hij was wie hij was en hij hield van mensen, maar nee, hij zou nooit afhankelijk van hen zijn, van niemand niet.
Net zoals hij nooit ging toegeven dat zijn zoektocht eigenlijk, stiekem, zinloos was. Hoe kon hij iemand vinden, die al jaren zoek was? Toch zou hij het niet opgeven; miracles kon je alleen maken als je erin geloofde en er keihard voor werkte. Ze kwamen niet naar je toegewaaid. Daarom moest hij ook op de Academy kijken, al ging hij er helemaal niet naartoe. Al had hij er helemaal niets te zoeken. Hij kon niet aannemen dat zijn vader daar niet was, die man kon net zo goed leraar zijn of voor zijn part stalknecht. Hij kon niet zeggen dat hij het hele Noorden gehad had, zonder op de Academy te kijken. En ze zouden hem vast wel binnenlaten, toch?
Okay, plan A had gewoon in één keer gewerkt. Niemand die een jongen met een zonnebril ondervroeg, klaarblijkelijk. En trouwens, hij zou die zonnebril echt niet afzetten. Dat was zijn keyitem, als je dit leven als een spel kon zien. Zonder die bril… Hij was bijna vergeten waar hij eigenlijk naartoe had willen gaan, maar hij was de stallen al ingelopen. En omdraaien, dat zou zo dom zijn. Het was zijn gewoonte om iets wat heel dom was te laten lijken alsof het zo had moeten zijn; verder de stallen in dan maar. De stallen. Hij had niet de optie ‘stalknecht’ moeten opperen in zijn gedachtegangen, op de een of andere manier kwam hij er dan ook terecht. Maar; het moest smooth gaan dus de stallen waren zijn bestemming. Rustig liep hij verder, met zijn handen in zijn zakken. Liep op een rustig tempo, onverstoorbaar. Als hij nu een beetje snel het einde van de stallen kon bereiken dan was hij er weer uit en kon hij weer verder. Niet veel later zag hij haar echter; dat meisje. Dat daar stil stond, alsof ze stond te wachten op… iets. Met een draak om haar arm en een te dik boek in haar hand. Wat wilde zij allemaal leren hier? Zeker van plan om wiskundige te worden in plaats van Drakenrijder, daar had je toch niet zo’n belachelijk groot boek voor nodig. Dave liep echter gewoon door, weglopen zou nu de eeuwige schande betekenen. Ze was niet erg groot en zag er in zijn ogen een beetje fragiel uit. En haar ogen hadden wel een ontzettend striking colour. Misschien was ze wel een elf? Persoonlijk had hij niet zo’n last van de oorlog tussen elven en mensen, hij zat meer met het probleem hoe hij zijn vader ging facen met alle problemen die hij hen gebracht had. ’Hey,’ begroette hij haar rustig. Cool. Zo moest het overkomen. Hij haalde even een hand door zijn haren om die wat meer in model te brengen. Die windvlagen hadden het toch een beetje te erg door de war gehaald, naar zijn idee. ’Sta je op iemand te wachten?’ Dan had hij zeker een excuus om zo snel mogelijk door te lopen, want hij wilde hun afspraak dan natuurlijk niet verstoren. Of zo. Het ging om het idee. In ieder geval, hij had hier niets te zoeken, draken waren gewoon niet zijn ding. Al meende hij wel dat er iets met het element vuur was hier, maar dat kon er best aan liggen dat er draken van allerlei elementen waren. Hij was blijven staan, doorlopen was immers niet zo netjes als je tegen iemand begon te praten. Hey. Waarom ging hij zoeken. Hij kon het net zo goed meteen vragen. ’Weet jij trouwens of hier een man werkt van ergens tussen de dertig en de veertig die Vuur goed beheerst? Blond haar?’ Als ze geen antwoord wilde geven deed ze dat niet, waarom zou hij het eerst netjes vragen? De beleefdheid was niet echt zijn ding, hij deed alles wel op zijn eigen manier.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Michaela

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 20
Woonplaats : De linker regenboog, aanbellen bij de derde bel.

Passport
Element: Lucht
Ras: Halfelf
Partner: When you scream, it doesn't make a sound x

BerichtOnderwerp: Re: x Oblivion   wo apr 11, 2012 7:12 am

Het boek zou heel zwaar moeten aanvoelen in haar hand, maar ze was het gewend. Ze deed zoveel met haar handen dat die waarschijnlijk sterker waren dan die van de normale vijftienjarige, zelfs al was het een drakenrijder. Het was haar heus wel opgevallen dat de meeste mensen uit haar leerjaar – van de hele Academy overigens – relatief sterke mensen waren, fysiek sterk of snel. Zij was geen van beiden echt, was meer het lezerstype. In een gevecht zou zij waarschijnlijk degene zijn die verwondingen voorkwam of defensieve aanvallen gebruikte. Het enige nadeel ervan zou zijn dat ze heel veel met mensen moest omgaan, wilde ze een gevecht kunnen winnen. Met verdediging kwam je immers niet heel ver, wilde je iemand echt uitschakelen. Misschien moest ze toch maar weer eens gaan hardlopen, of iets doen met krachttraining. Voor de zekerheid, want Michaela was niet bepaald van plan om haar leven te vergooien aan gevechten en eindeloze ruzies oplossen. Zodra ze hier weg was nam ze Sintel mee en ging ze reizen. Dat was haar toekomstplan al jaren, en het had steeds meer een vorm aangenomen. Ze wilde eerst naar het westen, daar misschien een jaar blijven en daarna rond blijven trekken. Niets geen vaste verblijfplaats, dat betekende sociale contacten en verplichtingen; Iets waar ze bepaald geen zin in had. Bovendien; Ze zou dan een drakenrijder zijn, die moesten niet op een plek wonen, die moesten heldhaftige avonturen beleven. Daar was ze dan wel het type niet voor, maar ze kon het altijd als excuus gebruiken.
Het geluid deed haar weer opkijken, haar nu helgele ogen speurden eerst de ene kant van het gangpad af, toen het andere. Daar. Daar was de veroorzaker van het geluid. Een mens, wat te verwachten viel. Maar hij was alsnog vreemd. Hij viel op, leek totaal niet op de mensen die ze kende. Van gezicht dan, want de moeite om namen te leren had ze nog niet genomen. Hij zag er nogal nonchalant uit, rood met wit shirt en om de een of andere vreemde reden een zonnebril. Die dingen zag je niet vaak; Zeker niet als je Michaela was. Hij viel op, en leek toch heel goed op zijn plek te zijn. Het moment dat hij haar begroette, kwam Sintel in beweging. Hij gleed van haar arm af, langzaam, nam het boek in zijn bek. Intussen had de jongen een volgende vraag gesteld. Of ze een afspraak had. Natuurlijk niet, ze was hier misschien wel de minst sociale persoon. Er waren bijna geen mensen die haar naam kenden, nog minder die wisten hoe ze ongeveer was in sociale contacten. Haar hand vloog naar een zak in haar jasje, haalde er twee dingen uit. Het eerste voorwerp was een vulpen, een zwarte met een gouden randje rond de dop. Een cadeautje van Elliot, het enige wat ze nog van hem had overgehouden. Natuurlijk, ze zag haar broer nog wel eens lopen, maar haar broer was hij al lang niet meer. Hij was meer een soort jeugdvriend, die ze nu nooit meer zag.
Het tweede voorwerp was een helwit kaartje, van hard papier. Bijna karton, ze kon erop schrijven zonder ondergrond. Kort keek ze de jongen aan, daarna naar Sintel. Doodkalm begon ze te schrijven, in haar altijd elegante handschrift. Ze schreef de antwoorden onder elkaar op, zonder haar blik van de jongen af te halen. Hallo. schreef ze als eerste op, waarna ze even moest nadenken. Nee, ik heb geen afspraak. Jij wel dan? Het moment dat ze dat opschreef stelde hij zijn derde vraag. Even keek ze naar het kaartje, daarna weer naar de jongen met de zonnebril. Je zou het zelf kunnen weten. Als je hier thuishoorde zou je weten dat die er niet is. Of je moet hier nieuw zijn, maar dat lijkt me sterk. Haar hand vouwde zich kort om het briefje heen, zond het daarna toch op een zuchtje wind naar de hand van de jongen. Of hij het ving of niet mocht hij zelf weten, maar dat was het antwoord wat hij zou krijgen. Dat en niets anders.

_________________

Will it hurt when it all burns down? Will you fight when it all burns down?
Will you stand when it all burns down? Will you love when it all burns down?
Will it end when it all burns down? Will you just let it all burn down?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dave

avatar

Aantal berichten : 136
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 23
Woonplaats : ~

Passport
Element: Vuur
Ras: Mens
Partner: xSo I Tore Apart The Roses And The Moon Fell From The Sky

BerichtOnderwerp: Re: x Oblivion   wo apr 11, 2012 7:43 pm

Hij was ondertussen stil blijven staan, hield zijn handen in zijn zakken. Wie was zij? Hij had echt geen flauw idee, als hij haar ooit al gezien had kon hij dat ook zo weer vergeten zijn. Om het maar even zo te zeggen; zijn geheugen was bar slecht. Mensen die hij maar één keer had gezien waren binnen een week weer uit zijn geheugen verwijderd en zijn korte termijn geheugen verbrak met vlag en wimpel de regel van het ‘5 seconden vasthouden’ van informatie. Namen kostten hem ongelooflijk veel tijd om maar met de beginletter te blijven hangen, achternamen, daar begon hij niet eens aan. Tweede namen en derde namen waren al helemaal overbodige informatie, net zoals woonplek en verjaardag. De enigen van wie hij de verjaardagen wist was van zijn moeder, zijn vader en zijn broer. Verder van totaal niemand en eigenlijk, wat had je ook aan die informatie? Soms grapte hij wel eens dat hij zelfs vergat dat hij vergeetachtig was, maar niet veel mensen leken echt in te zien dat het een grap was. Een ding wat hij nooit zou vergeten waren natuurlijk die poppen, dat zou hij nooit helemaal van zich af kunnen schudden. Soms was al dat vergeten een hel, maar eerlijk gezegd hielp het wel om rustig en relaxt ergens te staan, nooit een déjà-vu te hebben. Op de een of andere manier werkte het geruststellend en dat was wel nodig, als je altijd cool over wilde komen. Echt, als dat hem niet lukte, was zijn wereld even lamgeslagen.
Zijn eerste vraag werd afgevuurd, bijna direct na de begroeting. Het meisje zag er niet echt uit alsof ze dol was op het gezelschap van anderen, behalve dan van die draak waarschijnlijk. Het dier had net nog helemaal om haar arm gezeten, terwijl het er nu vanaf gleed. Verder besteedde hij niet echt veel aandacht meer aan het dier, hij ging het echt niet zo ver laten komen dat hij voor een meisje liet zien dat hij eigenlijk dol was op dieren. Plus dat die draak er ook niet zo blij mee zou zijn. Het meisje nam wel rustig haar tijd om te antwoorden, zeg. Ze stond daar maar, hij had het idee dat haar felle ogen recht door hem heen keken. Alsof ze probeerde te bepalen wie hij was en wat zij daarmee ging doen. Uiteindelijk schoot haar hand naar haar zak en ze pakte er wat uit. Een vulpen. Een briefje. Hij wilde zijn blik af laten dwalen naar het kaartje, maar omdat ze hem aankeek lukte dat niet helemaal. Hij besloot af te wachten, voelde vreemd genoeg niet eens de neiging om te lachen om haar – als je het bekeek via de normen en waarden van het ‘gewone’- reactie. Als ze niet wilde of kon praten, dan deed ze dat niet.
Nog een vraag dan maar, dat kon ze vast nog wel op dat kaartje proppen aangezien haar handschrift niet erg groot leek. Om haar niet te verstoren bleef Dave verder stil, wilde haar niet uit laten schieten of zo. En hij had zijn vragen voor nu wel even gesteld, kon niet echt een geniale come-back verzinnen. Lucht was dus haar element; anders zou hij niet weten hoe het kaartje zo soepel naar hem toe zou kunnen zweven. Even overwoog hij om het ding met vuur uit de lucht te schieten, maar dat leek een beetje te macho. Gewoon vangen dan maar; check mijn hand-oog-coördinatie.
‘Hallo.’ Fijn, ze groette wel terug. Haar handschrift was buitengewoon netjes, alsof ze er alle tijd voor had genomen en uren aan de styling van iedere letter gezeten had. Terwijl ze het in een paar seconden neergekrabbeld had. Impressive. Hij las haar volgende antwoord, vond uit dat ze geen afspraak had. Hij schudde zijn hoofd, besloot geen lullige opmerkingen over haar manier van communiceren te maken. ’Nee, ik kwam hier om iemand te zoeken.’ Wat wel duidelijk moge zijn in verband met de volgende vraag die hij gesteld had. Haar antwoord daarop bracht echter wel een glimlach op zijn gezicht, een heel klein beetje. Als hij hier thuishoorde. Nee, tuurlijk deed hij dat niet. Naar die Academy, daar hoefde hij niet naartoe. Ze waren toch zo streng, zouden hem niet uitnodigen. Hij wilde het niet eens. ’Niet nieuw, inderdaad. Maar ik hoor hier ook niet thuis. Ik kom hier alleen zoeken.’ Dat ze dat even wist en niet dacht dat hij hier kwam om les te nemen. Dat was niet echt cool, toch? ’Maar bedankt voor de informatie.’ En nu? Weglopen? Zij zou het vast niet zo’n probleem vinden. ’Mooi handschrift trouwens,’ zei hij. ’Wil je het kaartje terug?’ Jammer dat hij nooit echt geïnteresseerd of aardig kon klinken, hij hield zich meestal een beetje afzijdig. Terwijl zij hem wel degelijk interesseerde, met haar andere gedragingen. Hij deed een stap naar voren, vergat dat hij vreemd over kon komen op de draak die daar zat. Bedreigend. Hoewel dat niet de bedoeling was, hij wilde alleen maar haar kaartje terug geven, waar ze waarschijnlijk helemaal niets aan had.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Michaela

avatar

Aantal berichten : 61
Registratiedatum : 09-04-12
Leeftijd : 20
Woonplaats : De linker regenboog, aanbellen bij de derde bel.

Passport
Element: Lucht
Ras: Halfelf
Partner: When you scream, it doesn't make a sound x

BerichtOnderwerp: Re: x Oblivion   za apr 14, 2012 12:28 am

How long will you hide your face?
How long will you be afraid?
Are you afraid?
Hij ving het briefje. Fijn, dan hoefde ze tenminste niet opnieuw alles op te schrijven. Of zoals met Elliot proberen te communiceren via gebaren, gewoon omdat hij briefjes weigerde te lezen. Daar was ze maar mee opgehouden, met communicatie met Elliot. Hij was haar genetische broer, meer niet. De beste vrienden van een paar jaar geleden waren ze al lang niet meer – iets waar ze zonder het zelf door te hebben echt spijt van had. Hij was gewoon koppig, hield ze zichzelf voor. Op een dag, ooit, dan zouden ze normaal kunnen communiceren. Zou hij gewoon haar briefjes lezen, of wat dan ook. Hij moest het in ieder geval ooit accepteren, zouden ze ooit nog willen praten. Of hoe je het ook wilde noemen. In ieder geval was communicatie op dit moment onmogelijk, en of ze daar problemen mee had wist ze zelf nog niet eens. Het was best triest, dat ze zo weinig over zichzelf wist. Nog triester dat ze verder de wereld wel kon uitleggen, alleen zelfkennis vergat. Ze hoefde zichzelf niet te kennen, zolang ze maar voor zichzelf kon zorgen. Het was een vreemde combinatie van egoïsme en het negeren van haar eigen belangen. Ze hoefde niet, wilde niet, dus deed ze het niet. Punt uit, discussie gesloten, hier dacht ze dus niet meer over na. Sintel streek met zijn staartpunt haar been, voelde dat er gedachten door zijn baasje heengingen. Natuurlijk kon hij haar gedachten niet lezen, maar de kleine bewegingen die ze maakte – dingen als een korte ademhaling of een trillende wijsvinger, die kleine dingen – merkte hij wel op en verbond hij aan bepaalde emoties. Op dit moment was het dat ze haar ogen liet afdwalen. Voor Sintel betekende dat nadenken over niet zulke goede zaken. Geen goed moment om vrolijk op de jonge vreemdeling af te kruipen dus, want daar werd Michaela nooit blij van. Niet dat dat Sintel ervan weerhield, maar goed.
Hij was hier kennelijk om iemand te zoeken. Wie, er was hier nooit iemand. Stalknechten zag je hier amper, en als die er al waren had je echt niets aan ze. Michaela had al snel geleerd dat het grootste deel van je opleiding bestond uit de rotzooi die je draak maakte opruimen. Dat deed ze zonder te klagen, hoewel een beetje hulp natuurlijk niet erg zou zijn. Hulp die van stalknechten hoorde te komen, maar niet kwam. Stalknechten hadden het waarschijnlijk te druk met hun eigen zaakjes. Wat dat ook waren, erg veel leuks was er niet te bedenken in zo’n stal. Misschien ergens een meisje oppikken en dan de rest van de middag doen alsof je haar adoreerde? Die types liepen hier ook wel rond ja, maar meestal negeerde ze ze straal. Na een paar weken kregen jongens dan wel in de gaten dat een meisje te slim – of gewoon te saai – was om mee te flikflooien. Vreemd genoeg vonden jongens haar zwijgende gedrag maar wat grappig, dus hielden ze bij haar níet op. Het was irritant. Echt, dat vond ze. Deze jongen leek qua houding dan wel niet op zo’n irritant flirtjochie, maar qua uiterlijk zat hij er niet ver naast. Iets netter haar en misschien wat meer aandacht aan zijn kleding en hij leek wel een casanova. Gelukkig voor hem duidde zijn gedrag er ook niet op; Anders had ze Sintel op hem afgestuurd, zonder zich te bedenken. In dat opzicht kon ze best wraakzuchtig zijn.
Hij zat gewoon niet op de Academy. Hoe was hij dan binnengekomen, was haar eerste vraag. Niet dat ze die zou stellen, dat waren haar zaken niet. Haar zaak was nu dit gesprek zo beleefd en toch zo snel mogelijk afsluiten, om daarna weer verder te gaan met wat ze van plan was - naar buiten lopen en Sintel vrij laten bewegen. Helaas was het onbeleefd om nu weg te lopen, en intrigeerde de jongen haar ergens. Vaag voelde ze de neiging om wat dichterbij te komen, maar daar gaf ze niet aan toe. Ze vroeg zich af wat hij kwam zoeken, waarom hij hier kwam zoeken. Als hij iemand kwijt was, dan was het komen zoeken op de Academy best dom. Bij haar weten hielden ze hier alles keurig bij; Hij zou gewoon kunnen vragen bij de administratie ofzo. Haar hand gleed al over een volgend kaartje, haar antwoord opschrijvend. Geen dank. Dat was normaal om te zeggen als iemand je bedankte, toch? Bedankt. Ik schrijf gewoon veel. Je mag hem houden, als je wilt. Iedereen houd ze. Ik heb er toch genoeg. Ze dacht niet na over de woorden, en als ze gewoon zou praten zouden dat waarschijnlijk ook haar woorden zijn geweest. Ze zond het kaartje weer naar hem toe, nu over een kortere afstand dan zonet. De jongen had een stap naar voren gedaan.
Dat was Sintel’s grootste reden geweest om zelf ook naar voren te bewegen, het boek achterlatend. Als een soort bizarre slang met vacht bewoog hij zich naar de jongen toe, van wie hij het element bijna kon voelen. Hij vond dingen met hetzelfde element als hij leuk. Ze begrepen elkaar vaak, dus dat zou deze jongen ook wel moeten doen. Heel normale gedachten voor een jonge draak, totaal onschuldig op dat moment. Het draakje werkte zich omhoog, alsof er ergens een tovenaar zat met een fluit die hem zo omhoog floot. Ongeveer op borsthoogte van de jongen stopte hij, keek hij hem aan. Vrolijke, blauwe ogen. Nieuwsgierig drukte hij zijn neus in de borst van de jongen, benieuwd naar de reactie.

_________________

Will it hurt when it all burns down? Will you fight when it all burns down?
Will you stand when it all burns down? Will you love when it all burns down?
Will it end when it all burns down? Will you just let it all burn down?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: x Oblivion   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
x Oblivion
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Affinity :: Affinity :: Noord :: Bos :: Salazar :: Academy :: Stallen-
Ga naar: